ayni dalda finale kaldi. Watersin roman karakterleri yasamin gercekligini kusanmis halde Hic kimse tamamen siyah ya da beyaz degil. Onlari begeniyor, nefret ediyor, kiziyoruz; onlarla empati kuruyor, eylemlerini anlamsiz buluyor ve tutkularini sevgiyle karsiliyoruz. Pansiyonerler, kadin veya erkek olmanin anlamlari üzerine düsündürürken, bir yandan da tutkulu bir askin essiz deneyimlerini okuruna nefes nefese sürüp giden bir hikayeyle yeniden yasatiyor. Tek yaptiginizin birini sevmek oldugunu düsünürken, isler ne kadar sarpa sarabilir ki Bir E. M. Forster kitabi gibi baslayip, Dostoyevskinin veya Patricia Highsmithin elinden cikmiscasina karanliga bürünen bir roman. Okura, bir lunapark trenine binmis gibi ciddi bir kalp carpintisi yasatiyor. Dönemin detaylarina ve gizli sakli tutkulara dair kusursuz gözlemlerle dolu bir yetenek gösterisi.