Yil 1989. Berlin Duvari yikilir. Önce saskinlik, sonra kusku, sonra korku, sonra cözülme, dagilma ve cökme. Artik hicbir sey eskisi gibi olmayacaktir. Yillardir Türkiyeden uzakta, sürgünde yasayan bir devrimcinin gözüyle, sosyalist blokun cöküs öncesi umutlari ve cöküsten sonra sürgünden Türkiyeye dönüste yasadigi saskinliklar, acilar, hüzünler. Asktan ve devrimden konusulan, ugruna her seyin göze alindigi dönem cöküp yok olmustur. Artik hicbir seye, hicbir yere geri dönülemeyecektir. Bu dünyayi degistirip bir yeryüzü cenneti kurmayi hayal edenler, yenilmis ordularin yenik askerleri gibidirler. Oysa yillar öncesinde 68 kusagi olarak genctiler, hakliydilar, umutluydular, asiktilar. Henüz kusku, ihanet, korku, daglara, yaylalara cikmamisti. Devrim türküleri, fabrikalar, grevler, bildiriler, hakliliga ve zafere olan inanc