Ben benim. Evimdeyim, kollari kabartma kumasla kapli koltugumda oturuyorum. Aksam oluyor. Uzun zamandan beri daktiloda yazi yaziyorum, yorgunum. Sigarayi koluma bastirip söndürdüm. Kolumda kabarcik olustu. Acinin beni uyanik tutacagini sandim ama ipi tutamiyorum. Zaman parmaklarimin arasindan kayip gidiyor. Size ne oldugunu anlatacagim cünkü agabeyimi anlatmanin en iyi yolu bu. Adi Simon. Bence onu seveceksiniz ama birkac sayfa sonra o ölmüs olacak. Ve bir daha asla eskisi gibi olmayacak.