nën komunizëm, në vitet 1990 filloi një epokë ndërtimi informal, në të cilën ‚çdo gjë shkon‘ u bë motoja. Kioskat buzë detit ishin mishërimi i këtij transformimi. Ky libër trajton kioskat jo vetëm si një kuriozitet arkitektonik, por edhe si një pasqyrim i ndryshimeve shoqërore. Idetë rreth arkitekturës, shoqërisë dhe ekologjisë bashkohen në një reflektim kritik mbi kalimin nga izolimi në një ekonomi tregu të shfrenuar. Nowhere else is Albania’s turbulent transformation more striking than in its architecture. After decades of rigid planning under communism, the 1990s saw the beginning of an era of informal building, where ‘anything goes’ became the motto. The kiosks along the coast were the epitome of this transformation. In this book, kiosks are discussed not only as an architectural curiosity but also as a mirror image of social change. Ideas on architecture, society, and ecology converge in a critical reflection on the transition from isolation to an unbridled market economy. Mit Beiträgen von / Me kontribute nga / With contributions by Krist Bego, Mamica Burda, Dhimiter Doka, Daniel Göler, Saimir Kristo, Robert Pichler