Nobel Edebiyat Ödüllü Elfriede Jelinek, erken dönem romani Michaelde savas sonrasi ortaya cikan kitlesel medyanin muzip dilli bir elestirisini yapiyor. Jelinek, Michaelde genclik romani türünün coskulu ve ümit dolu geleneginden faydalanirken, ekran karsisinda yetismekte olan nesle dair endiselerini nefes nefese bir anlati halinde okurlara sunuyor. Romanda, Ikinci Dünya Savasi sonrasinda zenginlesen Avrupada, özellikle de savasin travmalarindan kacmaya hazir bir kusak icinde yayginlasan yarim ve yanlis bilinc, televizyonu kilavuz olarak kabul eden toplumun histerisi ve ortaya cikan insanin düsünce bicimleri masaya yatiriliyor. Jelinek, ekranin iki yanini postmodern bir anlatida sentezliyor, günlük konusmayla televizyon ve radyoya ait kaliplar arasinda ustaca gecisler yapiyor ve bir sonraki dönemecte kayitsiz cinnetlerin