Pek cok insan dünya hayatinin gecici isiltisina aldanip istek ve arzularinin pesinde yok yere tüketir ömrünü. Tipki bir yaprak misali savrulur durur yasam icinde. Bir gün ölecegi gercegini unutup ölüm sonrasi icin kayda deger bir hazirlik yapmadigi gibi degersiz ve anlamsiz bir sekilde yasar hayatini. Oysaki ölüm, yasamin ikiz kardesidir. Yasamla birlikte var edilmistir. Alinan her bir nefesin yarisi yasam, yarisi ölüm icin alinir. Ölüm bize bu kadar yakindir. Ömür, anne karni ile toprak altindaki iki karanlik arasinda yakilan bir kibrit alevi gibidir. Alev almasiyla sönmesi an meselesidir. Göz acip kapar gibi gececek ve bir gün son bulacaktir. Uyanmak icin uyumak gerekiyordu önce. Ölmek icin yasamak.