Kendimi kücümseyen ben, özellikle paradokslara olan düskünlügümü kücümserim. Kötümserligi, narsisizmi, bencilligi, acimasizligi, sözcük oyunlarini ve benim daha temel egilimlerimden olan korkakligi kücümserim; kendinden nefret edenlerden, dolayisiyla kendimden, nefret ederim; kendine acimaya acimam yoktur ve bu yüzden bu ufak rezillikten muafimdir. Var oldugumdan süpheliyim. Ben olmanin sakasi yok. Özetle, ben ne anne babamdan biriyim ne de aklimdaki kisi. Insan benim hayret verici, güclü, muzaffer -bir diger deyisle kahraman gibi- olacagimi umardi. Ölü olacagimi umardi. Ben kendimse geleneksel olacagimi. Benim ben oldugum ortaya cikiyor. Kurtlara atilan her cocuk sonunda kahraman olmuyor Her hayatta kalan icin hayvan tuzaklariyla dolu bir dag; her Oedipus icin ahmaklarla dolu bir sehir var.