sarsiyor. Yalnizca bir cocuk. Kim oldugunu, ne icin yaratildigini yeni ögrenmis bir cakir yavrusu. Egiliyorum ve bilincsizce, cocugunun aksam yemegini yemesine yardim eden bir anne gibi, ben de cakirla birlikte sülünün tüylerini yolmaya basliyorum. Cakir icin. Yemeye basladiginda da topuklarimin üstüne oturup izliyorum, yemesini izliyorum. Tüyler havalaniyor, calilardan asagi ucusup örümcek aglariyla dikenli dallara takiliyor. Mabelin parmaklarinda parlayan kanlar pihtilasarak kuruyor. Zaman geciyor. Kutsayan bir günes isigi. Deve dikenlerini savuran bir rüzgar gelip geciyor. Sessizce aglamaya basliyorum. Yanaklarimdan asagi yaslar süzülüyor. Sülün icin, cakir icin, babam ve onca sabri icin, bir citin yaninda durup kuslarin gelmesini bekleyen o kücük kiz icin.