nehirde bir asagi bir yukari sürüklenecek, seyirciler nehrin iki yakasinda da oturacaklar. Gemi yanlarindan gecerken, oyunun o anda oynanan kismi neresiyse onu yakalayacaklar ve sonra baska bir parca daha yakalamak icin akintinin gemiyi geri getirmesini beklemek zorunda kalacaklar, tabii hala orada oturuyorlarsa. Bosluklari doldurmak icinse hayal güclerini kullanmak zorunda kalacaklar... Cogu zaman neler olup bittigini hic mi hic anlamayacaklar ya da aslinda bilmedikleri halde bildiklerini düsünecekler. Pek cok kere aktörleri görebilecekler, ama duyamayacaklar. Hayatin buna ne kadar da benzedigini aciklamama lüzum yok. Arkadaslarimiz akintiyla önümüzden gecerler, onlarla yüz yüze geliriz, onlar akintiyla birlikte ilerlemeye devam ederler, biz de onlar hakkinda duydugumuz söylentilerle yetinmek zorunda kaliriz ya da izlerini tamamen kaybederiz; sonra tekrar gelirler, ya arkadasligimizi yenileriz ya da artik birbirimizi anlamadigimizi fark ederiz. Iste bu kitap da bu sekilde ilerleyecek, bundan eminim. Dostum, yüzen bir opera bu; tuhafliklarla, melodramla, büyük gösterilerle, derslerle ve eglenceyle dolu, ama bu opera benim avare yazimin akintisinda gönülsüzce yüzüyor Onu fark edeceksin, sonra gözden kaybedeceksin, ardindan tekrar yakalayacaksin ve kendisi kah gözünün önünde kah uzaklarda seyrederken, olaylarin izini sürmek icin belki de dikkatini ve hayal gücünü en iyi sekilde kullanman lazim gelecek...