Her gün sokaklarda patlayan bombalar, bitmek bilmeyen savaslar, aclik ve dagilip giden yuvalar... Hic ayrilmayacagimizi sandigimiz evlerimizden, komsularimizdan koparilmayacagimizin bir garantisini bulamiyoruz. Kapitalizm carkinin hizla döndügü bu dünyada birer kurban olabiliyoruz ve tüm bunlari belirleyen de siyasetcilerin dudaklari arasinda patlayan kelimeler oluveriyor. Sigamiyoruz kendi ülkemize ve siginmak zorunda birakiliyoruz dilini bilmedigimiz, kültürüne yabanci oldugumuz topraklara. Bi umut besliyoruz; gittigimiz yerde insanca yasamanin umudunu... O topraklar da kabul etmiyor bizi, adimiz mülteci ye cikiyor. Halbuki insan kisvesinden baska yükümüz var mi omuzlarimizda Bir ciglik yeter mi sesimizi duyurmaya Bir ciglik bin ciglik olur da insanca yasami sunar mi bizlere Alem, 14 yasinda Afrikali bir cocuk. Cekirdek ailesiyle